W 1989 roku dwóch naukowców ogłosiło przełom, który miał dać ludzkości niemal darmową energię — a potem wszystko się posypało

W marcu 1989 roku chemicy Martin Fleischmann i Stanley Pons ogłosili na konferencji prasowej, że udało im się osiągnąć reakcję fuzji jądrowej w temperaturze pokojowej, w prostym urządzeniu elektrochemicznym na biurku — coś, co normalnie wymaga temperatur porównywalnych z wnętrzem gwiazd.

Wiadomość obiegła świat błyskawicznie, bo obiecywała praktycznie nieograniczone, czyste źródło energii bez odpadów radioaktywnych typowych dla klasycznych reaktorów jądrowych.

Problem w tym, że dziesiątki laboratoriów na całym świecie próbujących powtórzyć eksperyment w kolejnych tygodniach i miesiącach w większości nie uzyskały tych samych wyników, a społeczność naukowa szybko uznała pierwotne doniesienia za niewystarczająco potwierdzone.

Od tamtej pory temat „zimnej fuzji” (dziś częściej nazywany reakcjami jądrowymi niskiej energii) pozostaje na marginesie głównego nurtu fizyki — nieliczni badacze wciąż prowadzą eksperymenty w tym kierunku, ale żaden z nich nie doprowadził do powszechnie uznanego, powtarzalnego wyniku.