Ten słynny kot miał udowodnić, że mechanika kwantowa jest absurdalna — a stał się jej symbolem

W 1935 roku fizyk Erwin Schrödinger zaproponował eksperyment myślowy: kot zamknięty w pudełku z mechanizmem, który z 50% szansą go zabije, ma — zgodnie z ówczesną interpretacją mechaniki kwantowej — pozostawać jednocześnie „żywy i martwy”, dopóki ktoś nie zajrzy do środka.

Schrödinger nie proponował tego jako opisu rzeczywistości, lecz jako dowód, że coś w interpretacji teorii kwantowej jest nie tak — skala kota jest przecież makroskopowa, a superpozycje „obserwuje się” w laboratoriach tylko na poziomie pojedynczych cząstek.

Prawie sto lat później fizycy wciąż nie mają jednej, powszechnie przyjętej odpowiedzi na pytanie, gdzie dokładnie przebiega granica między światem kwantowym, w którym superpozycje są normą, a światem makroskopowym, w którym nigdy ich nie widzimy.

Paradoks pozostaje otwarty jako problem interpretacyjny — nie dlatego, że brakuje danych eksperymentalnych, ale dlatego, że różne szkoły fizyki wciąż spierają się, co matematyka mechaniki kwantowej właściwie „mówi” o rzeczywistości.