Stare szyby w kościołach nie są grubsze na dole, bo szkło „płynie” przez wieki

Krąży popularne przekonanie, że szkło to w istocie bardzo lepka ciecz, która przez stulecia powoli „spływa” w dół pod wpływem grawitacji — dowodem mają być stare szyby w średniowiecznych oknach, grubsze u dołu niż u góry.

W rzeczywistości analizy strukturalne pokazują, że szkło w temperaturze pokojowej zachowuje się jak ciało stałe amorficzne — jego lepkość jest tak ogromna, że zauważalny „przepływ” zająłby czas znacznie dłuższy niż wiek wszechświata.

Prawdziwe wyjaśnienie starych szyb jest dużo bardziej przyziemne: dawna technika produkcji szkła metodą wydmuchiwania i rozkręcania dawała tafle o nierównej grubości, a szklarze montując je po prostu ustawiali grubszy koniec na dole dla stabilności.

Mimo obalenia, mit o „płynącym szkle” wciąż jest jednym z najczęściej powtarzanych „faktów naukowych” — dobry przykład tego, jak łatwo intuicyjnie brzmiące wyjaśnienie wypiera dużo mniej efektowną, ale prawdziwą historię.