Mrówki potrafią zbudować most z własnych ciał

Mrówki wędrowne i niektóre gatunki ogniste, natrafiając na przerwę w terenie — szczelinę, strumień czy lukę w liściach — potrafią zewrzeć się ciałami w dosłowny most, po którym przechodzi reszta kolonii.

Mrówki na krawędzi „mostu” same oceniają, czy warto rozciągnąć konstrukcję dalej, czy skrócić drogę kosztem własnego wysiłku — kolonia jako całość zachowuje się tak, jakby optymalizowała trasę, mimo że żadna pojedyncza mrówka nie zna całego planu.

Mrówki ogniste idą o krok dalej: gdy zaleje je powódź, potrafią złapać się odnóżami i żuwaczkami w pływającą tratwę, która utrzymuje całą kolonię — łącznie z królową i larwami — na powierzchni wody tygodniami.

To brzmi jak bzdura, a jednak to udokumentowane zachowanie: pojedyncza mrówka jest praktycznie bezmyślna, ale tysiące mrówek razem tworzą strukturę, która zachowuje się niemal jak inżynierska konstrukcja.