Dwie cząstki potrafią „wiedzieć” o sobie nawzajem na drugim końcu wszechświata

Gdy dwie cząstki zostają ze sobą kwantowo „splątane”, ich stany są ze sobą powiązane w sposób, który nie ma odpowiednika w codziennej fizyce — pomiar jednej natychmiast „ustala” stan drugiej, nawet jeśli dzieli je ogromna odległość.

Albert Einstein nazwał to zjawisko „upiornym działaniem na odległość” i przez lata uważał je za dowód, że mechanika kwantowa musi być niekompletna. Eksperymenty przeprowadzone dekady po jego śmierci ostatecznie potwierdziły, że efekt jest realny.

Ważne zastrzeżenie, które łatwo przeoczyć: splątanie NIE pozwala na przesyłanie informacji szybciej niż światło — to jeden z powodów, dla których „teleportacja kwantowa”, mimo swojej nazwy, nie łamie żadnych praw fizyki ani nie pozwala na natychmiastową komunikację.

Mechanizm pozostaje przedmiotem debaty interpretacyjnej wśród fizyków — matematyka jest jasna i wielokrotnie potwierdzona eksperymentalnie, ale co dokładnie „dzieje się” fizycznie między splątanymi cząstkami, wciąż nie ma jednej, powszechnie przyjętej interpretacji.