Ogromne rysunki na peruwiańskiej pustyni widać w pełni dopiero z nieba

Na pustynnej równinie Nazca w Peru, na obszarze kilkuset kilometrów kwadratowych, znajdują się setki linii i figur wyrytych w ziemi przez usunięcie ciemniejszych kamieni z powierzchni — od prostych geometrycznych wzorów po wielkometrowe wizerunki zwierząt: kolibra, małpy, pająka.

Powstały prawdopodobnie między 500 r. p.n.e. a 500 r. n.e., a ich twórcy nie mieli żadnej znanej technologii latania — a mimo to część figur jest tak wielka, że jej pełny kształt naprawdę czytelnie dostrzec można dopiero z powietrza, z wysokości niedostępnej z ziemi.

To wciąż tylko jedna z hipotez, po co je stworzono: od astronomicznego kalendarza, przez rytualne ścieżki procesyjne, po komunikację z bóstwami, które — w wierzeniach twórców — miały patrzeć z góry.

Waga: żadna teoria nie wyjaśnia w pełni, jak twórcy zaplanowali tak precyzyjne proporcje bez możliwości zobaczenia całości z lotu ptaka — prawdopodobnie używali prostych metod pomiarowych opartych na skalowaniu małych szkiców, ale dokładna metoda pozostaje przedmiotem badań.