Podczas Wielkiego Kryzysu rolnicy wylewali mleko do rowów, choć ludzie głodowali

W czasie Wielkiego Kryzysu na przełomie lat 20. i 30. XX wieku ceny produktów rolnych w USA spadły tak drastycznie, że sprzedaż mleka czy zboża często nie pokrywała nawet kosztów transportu do miasta.

Twist, trudny do zaakceptowania z dzisiejszej perspektywy: część farmerów decydowała się wylewać mleko wprost do rowów przydrożnych, a inni palili zboże jako paliwo, zamiast sprzedawać je poniżej kosztów produkcji — podczas gdy w tych samych miastach ludzie realnie głodowali.

Mechanizm ekonomiczny za tą pozorną absurdalnością: to była racjonalna, choć tragiczna, indywidualna reakcja na zawodność rynku — masowe niszczenie nadwyżek miało też, w zamierzeniu części rolniczych ruchów protestacyjnych, zmusić ceny do wzrostu poprzez ograniczenie podaży.

Waga: ten paradoks — zniszczenie żywności obok głodu — stał się jednym z najczęściej przywoływanych przykładów tego, jak zawodność rynku i brak koordynacji potrafią wygenerować wynik, który nie służy dosłownie nikomu.