W mózgu nie ma jednego „zegara” — poczucie czasu to zbiorowa improwizacja wielu obszarów

Oko ma siatkówkę, ucho ma ślimak — każdy klasyczny zmysł ma swój wyspecjalizowany narząd. Poczucie czasu nie ma niczego takiego.

Zamiast jednego „zegara”, mózg szacuje upływ czasu na podstawie wielu wskazówek naraz: aktywności neuronów w kilku różnych regionach, tempa procesów metabolicznych, a nawet liczby nowych wrażeń, jakich doświadczyliśmy w danym okresie.

To dlatego czas subiektywnie płynie inaczej w zależności od stanu emocjonalnego czy nowości otoczenia — intensywny, pełen wrażeń dzień w podróży wydaje się później dłuższy we wspomnieniach niż nudny dzień w pracy, mimo że oba trwały dokładnie tyle samo.

Poczucie czasu jest więc nie tyle „odczytywane”, co aktywnie konstruowane przez mózg na bieżąco — i dlatego tak łatwo je oszukać nudą, ekscytacją albo zwykłym niewyspaniem.